ХҮЧИНГЭЭС АМССАН ТААШААЛ VII
ХҮЧИНГЭЭС АМССАН ТААШААЛ VII |1 дүгээр хэсэг| Намайг Маа гэдэг. Он солигдох мөч ойртож байлаа. Арван хоёрдугаар сарын 29. Хамт ажилладаг байсан ахынхаа төрсөн өдөрт уригдан очлоо. Ажил орой тарсан учир нэлээн хоцорч очив. Олон ч биш ч, цөөн ч биш хэдэн улсууд сууж байна. Ихэнх нь таньдаг хүмүүс. Хамт ажилдаг байсан. Хамгийн сүүлд сар гаруйн өмнө намайг ажлаас гарахад халамцаж үдэж өгсөн хүмүүс. Тэд нэлээд халамцжээ. Арга ч үгүй биз. Эрт эхэлцгээсэн улс. Хар багын, хамаатны, хамгийн сайн найз маань төрсөн өдрийн эзнээс урьтаад л “За ямар орой ирдэг. Торгуультай.” л гэнэ. Хэд хэд татлаа. Хоёр цаг нэмж хийлээ. Арван хоёр цаг өнгөрөөд тэндээс гарцгаав. Ахыг ч эхнэр нь ирээд л аваад явлаа. Хар багын, хамаатны, хамгийн сайн найз маань харин машин барина гээд огт амсаагүй байсан. Тэрээр хамт ажилдаг залуугийнхаа машиныг бариад биднийг хүргэж өгөхөөр болов. Хадам ээжийн суудал дээр ажлынх нь нэг эгч суулаа. Харин машины эзэн бид хоёрт арын суудал оногдов. Эхлээд ажлынхаа эгчийг буулгаж өглөө. ...